Op de American Movie Day in Antwerpen hebben we Pixar’s Ratatouille een maand voor de officiële release kunnen aanschouwen. Ik weet nu al dat ik te weinig lovende woorden in mijn vocabulaire bezit om deze filmervaring te omschrijven. Pixar toont met Ratatouille zijn superioriteit in de animatiewereld. Zowel grafisch als inhoudelijk was het plaatje compleet.

Vanaf de eerste minuten word je meegesleept in het mooie verhaal van Rémy, een culinaire rat die ervan droomt om ooit chef te worden. Helaas is het leven van een knaagdier niet weggelegd voor zo een gedurfde carrièrekeuze. Tot hij op een dag de keukenhulp Linguini tegenkomt in zijn favoriete restaurant. Linguini kan niet koken maar probeert wanhopig zijn job te behouden. Al snel wordt duidelijk dat een samenwerking tussen de twee ervoor kan zorgen dat ze misschien wel eens de beste chef van Frankrijk kunnen worden. Er is alleen nog dat kleine detail van nieuwsgierige collega’s en een hoofdchef met een gigantische hekel aan ratten.

Door de goede balans van drama, humor, spanning en actie heb ik me geen moment verveeld. De film is weliswaar gemaakt in een standaard ‘format’, waardoor er niet veel verrassends gebeurt.

Maar het was vooral een lust voor het oog. De eerste keer dat je samen met Rémy een blik werpt op het prachtige Parijs geeft je gegarandeerd kippenvel. De aandacht voor al die kleine details maakt het geheel zo indrukwekkend. Ik heb nog nooit zo’n mooie ratten gezien: de expressie in lichaamstaal en ogen, de ‘rose’heid van de neusjes, de kleine haartjes op hun oren en zo kan ik nog wel even doorgaan…

De muziek van Michael Giacchino spreekt tot de verbeelding. De jazzy soundtrack geeft de Franse sfeer perfect weer zonder oubollig te klinken. Le Festin van zangeres Camille is om bij weg te dromen. Je kan hier een voorproefje beluisteren. 

Naar mijn mening is Ratatouille, samen met Finding Nemo, de beste Pixarfilm ooit. Ik ben verliefd geworden op Parijs, op Rémy en zijn dikke broertje Emile, op de klungelige Linguini en goh, wat zou ik er voor over hebben om eens een hapje van die ratatouille te kunnen nemen! Ik zal mijn kookboeken nog eens bovenhalen…

Sinds eind april draait Happily N’Ever After, een animatiefilm geproduceerd door Vanguard, in de bioscoop. Sarah Michelle Gellar en haar halve trouwboek Freddie Prinze Jr. spelen de hoofdrollen in deze sprookjesparodie zoals we er toch al meer de revue hebben zien passeren: denk maar aan Shrek 1, 2, 3, 4 en Hoodwinked. Nu ja, geen origineel concept, maar dan kan het toch nog goed zijn… of niet?

Het begin van de film is veelbelovend, met een hoop grappen die op ons worden afgevuurd. In de eerste scène staat hoog in een sprookjeskasteel een boze stiefmoeder (Sigourney Weaver) een menigte van trollen, boze wolven en ander tuig triomferend toe te spreken: “Vanaf vandaag is het gedaan met verliezen voor ons, de slechteriken, vanaf nu gaan we winnen… Tonight, I give you Happily Never After! Moehahahaha” De film wordt plots gestopt en de verteller, de keukenhulp Rick, spreekt het publiek toe: “Wat een drama, hè… Hoe is het zo ver kunnen komen? Wel, laten we van in het begin beginnen. Welkom in fairytale land, ik weet het, het klinkt een beetje cheesy, maar de naam Canada was al bezet.”

(Read more…)