Happily N’Ever After - Review
Door Wendy op dinsdag 8 mei, 2007
Sinds eind april draait Happily N’Ever After, een animatiefilm geproduceerd door Vanguard, in de bioscoop. Sarah Michelle Gellar en haar halve trouwboek Freddie Prinze Jr. spelen de hoofdrollen in deze sprookjesparodie zoals we er toch al meer de revue hebben zien passeren: denk maar aan Shrek 1, 2, 3, 4 en Hoodwinked. Nu ja, geen origineel concept, maar dan kan het toch nog goed zijn… of niet?
Het begin van de film is veelbelovend, met een hoop grappen die op ons worden afgevuurd. In de eerste scène staat hoog in een sprookjeskasteel een boze stiefmoeder (Sigourney Weaver) een menigte van trollen, boze wolven en ander tuig triomferend toe te spreken: “Vanaf vandaag is het gedaan met verliezen voor ons, de slechteriken, vanaf nu gaan we winnen… Tonight, I give you Happily Never After! Moehahahaha” De film wordt plots gestopt en de verteller, de keukenhulp Rick, spreekt het publiek toe: “Wat een drama, hè… Hoe is het zo ver kunnen komen? Wel, laten we van in het begin beginnen. Welkom in fairytale land, ik weet het, het klinkt een beetje cheesy, maar de naam Canada was al bezet.”
Ella, kort voor Cinderella, is zoals het hoort in sprookjesland, dolverliefd op de knappe prins. De keukenhulp Rick heeft warme gevoelens voor Ella en vindt de prins maar een domme koekoek. Op de één of andere bizarre manier heeft de boze stiefmoeder van Ella de macht gegrepen in heel sprookjesland en Ella gaat samen met Rick op zoek naar haar prins om de wereld te redden en de ‘happily ever afters’ weer terug te krijgen.
Een veelbelovende start, maar het ritme van grappigheid kan niet behouden worden en halverwege het verhaal valt zowat alles stil. Het wordt een stuk moeilijker om je aandacht bij de les houden. Zo komen op een bepaald moment 7 dwergen in actie die in de verste verten niet grappig zijn. Dit soort scènes duren veel te lang en zijn inhoudelijk niet het vermelden waard. Een ander voorbeeld is de originaliteit van de rol van de domme, knappe prins. Hij wordt gespeeld door Patrick Warburton, dezelfde persoon die Kronk, het domme hulpje in The Emperor’s New Groove speelt. Stemhoogte, intonaties en grappen zijn praktisch identiek aan die van Kronk. Dan kan het nog zo grappig zijn, het blijft gekopieerd…
De tekenstijl vind ik persoonlijk niet zo mooi en een paar personages hebben tijdens het lopen serieus last van O-benen. Maar rekening houdend met het kleine budget kan het er best mee door.
Concluderend kan je zeggen dat Happily N’Ever After een plezante maar zeer voorspelbare animatiefilm is waar je gewoon niet te veel van mag verwachten. Hij is grappig bij momenten en de slechte score op IMDB (2.8/10) is niet gerechtvaardigd. Maar ik raad het af om hem in de bioscoop te gaan kijken. De release op dvd zal waarschijnlijk niet lang op zich laten wachten en dan kan je hem altijd eens huren of misschien beter wachten tot hij op tv wordt vertoond.
De trailer:
Korte interviews met de cast:
Categorie: Review
Nog geen reacties.
